Саскавец Вольга Сцяпанаўна - Верхнедвинская централизованная библиотечная система
showcase left
  • banner-2018-01.jpg
  • banner-2018-02.jpg
  • banner-2018-05.jpg
  • banner-2018-06.jpg
  • banner-2018-07.jpg
  • banner-2018-08-2.jpg
showcase right
adress 2018

55.887578 | 27.687588

Саскавец Вольга Сцяпанаўна

д. Кулаково

У нашай сям'і Ламінскіх было пяцёра дзяцей, усе — дзяўчынкі. У 1943 году мне ішоў чацвёрты год, маладзейшыя за мяне былі двухгадовая Аліна і Зіначка, якой было толькі 9 месяцаў. Вёска Кулакова была заможнай, у нас была карова Манька і іншая жыўнасць. Бацька, Сцяпан Аляксеевіч, дапамагаў партызанам, папраўляў ім вазы.

Спачатку немцы не лютавалі, толькі палявалі на курэй ды свіней. Аднойчы пры такім паляванні на нашым двары немец расцягнуўся, і мы з сястрычкай зарагаталі; мама схапіла нас і ў доме дала лупцоўку. Адзін з немцаў ўсё частаваў мяне цукеркай і прыгаворваў: «Гітлер капут!». Толькі з дазволу мамы я ўзяла пачастунак.

Але аднойчы лютаўскай раніцай нас выгналі з хаты. Мы ледзь паспелі сяк-так апрануцца і апынуліся на марозе, усе імкнуліся прыціснуцца адзін да аднаго. Аказалася, што павыганялі не толькі нас, але і ўсіх вяскоўцаў. У натоўпе быў і тата. Хоць яму раілі сысці ў лес, але ён казаў, што яшчэ паспее. Але не паспеў.

Усіх нашых і многіх жыхароў іншых вёсак фашысты загналі ў памяшканне канторы. Там людзей пачалі сартаваць. Усіх мужчын і жанчын без дзяцей пагналі ў школу. Мы бачылі ў вокны, як школу падпалілі. У нашым памяшканні ўзляцелі крыкі і плач. Пачуўся стук сякер, і адразу ж пачуўся трэск агню і пацягнула дымам. Людзі ірвануліся да дзвярэй. Мы стаялі ля самых дзвярэй, якія пад напорам адчыніліся, і мы, а таксама сям'я Лаўрыновіч і яшчэ сёй-той паспелі выскачыць. Карнікі гуртам наваліліся на дзверы і пачалі забіваць іх мацней дошкамі. Крыкі і стогны, якія несліся з падпаленых дамоў, стаяць у мяне ў вушах па гэты дзень.

Нас пагрузілі на падводы і павезлі ў Расіцкі касцёл. І там Гасподзь пашкадаваў нас: мы трапілі не ў агонь, а ў канцлагер. Там нас разлучылі з маці, там у нас бралі кроў, пасля чаго Аліна памерла. Потым лёс раскідаў нас па прытулках, дзіцячых дамах ды гаспадарах. Калі пасля вайны мама мяне адшукала, я яе не пазнала і не хацела ісці да гэтай «цёткі»; не разумела я і яе мовы, бо гаварыла ўжо толькі па-латыску ...

Историческое место сожжённой деревни. Находилась на 2 километра юго-западнее от деревни Ворзово (Ворзава).
Кулаково. Сарьянский сельсовет, Верхнедвинский район, Витебская область.

Отсканируйте QR-код при помощи смартфона и воспользуйтесь мобильным приложением «QR-гид».

QR - третий блок
Вы можете построить маршрут к мемориалу в своём смартфоне. Воспользуйтесь этой возможностью. Посетите места боли и скорби. Отдайте дань памяти безвинно погибшим и замученным.
Экспорт:

Интерактивная карта. Мемориалы, памятники воинской славы, мемориальные доски

сброс